“Kun je toch even komen?”

Eén collega ziek. Een andere collega op vakantie. De bezetting is krap. En jij bent vrij.

Ping.

“Sorry dat ik je op je vrije dag app, maar…”

Je weet eigenlijk al wat er gaat komen. Of je misschien toch kunt werken.

Je kunt niet. Of je wilt niet. Maar voordat je “nee” hebt getypt, begint dat stemmetje al.

Dan moeten mijn collega’s het oplossen.

De cliënten kunnen er ook niets aan doen.

Misschien moet ik gewoon gaan.

Waarom voelt zo’n simpel woordje in de zorg soms zo ontzettend ingewikkeld?

Omdat je niet voor niets in de zorg werkt. 

De meeste mensen kiezen niet toevallig voor de zorg. Je wilt iets voor anderen betekenen. Je voelt je verantwoordelijk. Je ziet wat er gebeurt wanneer er te weinig mensen op de vloer staan. Dat maakt betrokkenheid een van de mooiste eigenschappen van zorgprofessionals. Maar het maakt grenzen stellen soms ook moeilijk. Want wanneer jouw werkgever vraagt of je een extra dienst kunt draaien, hoor jij misschien niet alleen een roosterprobleem. Je ziet die ene collega voor je die anders nog harder moet lopen. Of die cliënt die aandacht nodig heeft. Dan voelt “nee” ineens een stuk zwaarder.

Een personeelsprobleem is niet automatisch jouw persoonlijke probleem

Dat klinkt misschien stevig. Toch is het belangrijk.

Een organisatie is verantwoordelijk voor een goede personeelsplanning. Natuurlijk kunnen er onverwachte situaties ontstaan. Ziekte laat zich niet plannen en soms is extra hulp ontzettend welkom. Daar mag een werkgever om vragen. Maar er zit verschil tussen:

“Zou je kunnen helpen?”

en het gevoel:

“Als jij niet komt, laat je je collega’s in de steek.”

Sociale druk kan heel subtiel zijn. Een oproep in de groepsapp. Daarna nog eentje. Vervolgens de vraag wie “echt niemand” kan. En ineens voelt een vrije middag alsof je jezelf moet verdedigen.

Dat hoort niet de bedoeling te zijn.

De cao geeft je ruimte om écht vrij te zijn

De cao VVT is hierover duidelijk: buiten de werktijden waarop je bent ingeroosterd heb je het recht om niet bereikbaar te zijn. Een eenmaal vastgesteld rooster kan binnen 28 dagen bovendien alleen worden gewijzigd wanneer jij daarmee instemt. Dus ja: een werkgever kan vragen of jij extra wilt werken. Maar dat maakt jouw vrije dag nog geen openstaande dienst.

“Nee” heeft geen uitgebreide uitleg nodig

Nee zeggen betekent niet dat je niet betrokken bent. Het betekent ook niet dat je nooit een keer extra kunt bijspringen. Misschien wil je dat juist graag wanneer het uitkomt.

Het verschil zit in keuze.

Vandaag wel omdat het kan. Volgende week niet omdat je andere plannen hebt. Of omdat je moe bent. Of simpelweg omdat je vrij bent.

Dat laatste is óók een reden.

Je hoeft niet eerst een bruiloft, doktersafspraak of weekend Parijs in je agenda te hebben voordat je vrije tijd belangrijk genoeg is.

Bij Zo Zorg willen we dat je die ruimte voelt

Wij willen medewerkers die betrokken zijn bij hun werk. Maar betrokkenheid is iets anders dan grenzeloos beschikbaar zijn. Daarom vinden we het belangrijk om niet alleen te kijken naar hoeveel uur iemand kan werken, maar ook naar wat iemand nodig heeft om dit werk goed en met plezier te blijven doen.

En soms betekent goed werkgeverschap dus juist dat iemand even niet met werk bezig is.

Geen rooster.

Geen appjes.

Geen schuldgevoel.

Gewoon vrij.

Want misschien moeten we de vraag niet alleen stellen:

“Wie zorgt er vandaag voor de cliënten?”

Maar af en toe ook:

“Wie zorgt er eigenlijk voor de zorgprofessional?”

Bij Zo Zorg vinden we dat laatste óók onze verantwoordelijkheid.

Zo Zorg: jouw carrière, onze zorg