Werken om te leven, óók als je hart in de zorg ligt

“Ik werk in de zorg omdat ik iets voor mensen wil betekenen.”

Een prachtige reden. Maar ergens in deze maatschappij is er een idee ontstaan dat wanneer je écht hart voor de zorg hebt, je daar ook altijd iets voor moet willen opofferen.

Een extra dienst? Natuurlijk.

Op je vrije dag gebeld worden? Hoort erbij.

Plannen verzetten omdat het rooster verandert? Tja, je werkt nu eenmaal in de zorg. Maar sinds wanneer betekent liefde voor je vak dat je werk altijd op nummer één moet staan?

Je mag van de zorg houden én van je vrije tijd

Misschien werk je om daarnaast zoveel mogelijk te reizen.

Misschien wil je iedere woensdag thuis zijn voor je kinderen.

Misschien train je vier avonden per week.

Misschien verleen je mantelzorg.

Misschien wil je naar ieder festival dat je kunt vinden.

Of misschien is jouw ideale vrije zondag simpelweg joggingbroek, bank en helemaal niks.

Allemaal goed.

Vrijheid ziet er voor iedereen anders uit.

En precies daarom vinden wij dat een werkgever niet voor jou hoeft te bepalen wat belangrijk genoeg is om vrij voor te zijn.

Een goede zorgprofessional heeft óók een leven buiten de zorg

Werken in de zorg kan veel voldoening geven. Maar het vraagt ook veel van je. Je bent voortdurend met mensen bezig. Je draagt verantwoordelijkheid. Je ziet mooie dingen, maar soms ook verdrietige of heftige dingen. Dan is het niet vreemd dat je tijd nodig hebt waarin even niemand iets van je nodig heeft. Sterker nog: de cao VVT noemt een goede balans tussen werk en privé expliciet als een belangrijk uitgangspunt en bevat verschillende afspraken die medewerkers meer regie geven over hun werktijden en roosters (bron van FNV).

Dat is niet alleen prettig. Het helpt om het vak op een gezonde manier vol te houden.

Fysiek thuis, mentaal nog op je werk

Vrij zijn gaat bovendien verder dan niet op locatie zijn. Misschien herken je het.

Je bent thuis, maar kijkt nog even in de groepsapp.

Je denkt terug aan een cliënt.

Je ziet een oproep voor een openstaande dienst.

Je voelt je schuldig omdat collega’s het druk hebben.

Je bent fysiek vrij, maar je hoofd heeft nog geen vrij gekregen.

Daarom vinden we mentale vrijheid minstens zo belangrijk. Dat betekent niet dat je nooit over je werk mag praten of nadenken. Zeker niet. Maar je moet wel het gevoel kunnen hebben: nu ben ik even nergens verantwoordelijk voor.

Vrijheid betekent niet dat je minder betrokken bent

Dat misverstand mogen we wat ons betreft de wereld uit helpen. Grenzen stellen maakt je niet minder zorgzaam. Een vrije dag beschermen maakt je niet minder collegiaal. Je privéleven belangrijk vinden maakt je niet minder geschikt voor de zorg. Juist als we willen dat goede mensen jarenlang met plezier in de zorg blijven werken, moeten we stoppen met doen alsof voortdurend beschikbaar zijn een bewijs van betrokkenheid is.

Wie ben jij naast zorgprofessional?

Dat is een vraag die we bij Zo Zorg interessant vinden.

Niet alleen:

Welke diploma’s heb je?

Hoeveel uur ben je beschikbaar?

Welke diensten kun je draaien?

Maar ook:

Waar word jij blij van?

Wat vind jij belangrijk?

Hoe ziet werk eruit dat bij jouw leven past?

Want je bent verpleegkundige, verzorgende of begeleider. Maar je bent waarschijnlijk nog honderd andere dingen.

Partner. Ouder. Vriend. Sporter. Reiziger. Mantelzorger. Festivalganger. Bourgondiër. Boekenwurm. Professionele bankhanger.

En gelukkig maar.

Happy in de zorg? Ja. Dat kan dus echt.

Niet omdat iedere werkdag perfect zal zijn.

Niet omdat het in de zorg nooit druk is.

En ook niet omdat we kunnen beloven dat alles altijd precies volgens plan loopt.

Wel omdat we geloven dat goed werkgeverschap begint bij de mens achter de zorgprofessional.

Met duidelijke afspraken.

Met coaching.

Met zekerheid.

En met ruimte voor een leven naast je werk.

Want je hoeft niet te kiezen tussen hart voor de zorg en hart voor je eigen leven.

Bij Zo Zorg vinden we dat die twee prima naast elkaar passen.

Zo Zorg: jouw carrière, onze zorg